[vc_row][vc_column][vc_column_text uncode_shortcode_id=”978232″]W trakcie swojego pontyfikatu papie\u017c Franciszek tylko raz odwiedzi\u0142 Polsk\u0119 \u2013 by\u0142o to w 2016 roku, w czasie \u015awiatowych Dni M\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n
W sobot\u0119 30 lipca 2016 r. odprawi\u0142 Msz\u0119 \u015bw. w Sanktuarium \u015bw. Jana Paw\u0142a II, na kt\u00f3rej zgromadzi\u0142o si\u0119 kilka tysi\u0119cy polskich ksi\u0119\u017cy i os\u00f3b konsekrowanych.
\nSkierowa\u0142 do nich nast\u0119puj\u0105ce s\u0142owo:<\/p>\n
Fragment Ewangelii, kt\u00f3ry wys\u0142uchali\u015bmy (por. J 29, 19-31), m\u00f3wi nam o miejscu, o uczniu i o ksi\u0119dze.<\/p>\n
Miejscem jest to, gdzie przebywali uczniowie w wiecz\u00f3r Wielkanocny: o nim powiedziane jest jedynie, \u017ce drzwi by\u0142y zamkni\u0119te (w. 19). Osiem dni p\u00f3\u017aniej uczniowie przebywali jeszcze w tym domu, a drzwi nadal by\u0142y zamkni\u0119te (w. 26). Jezus wchodzi do niego, staje po\u015brodku i przynosi sw\u00f3j pok\u00f3j, Ducha \u015awi\u0119tego i odpuszczenie grzech\u00f3w: jednym s\u0142owem, mi\u0142osierdzie Boga. W tym zamkni\u0119tym miejscu silnie rozbrzmiewa zach\u0119ta, jak\u0105 Jezus kieruje do swoich uczni\u00f3w: \u201eJak ojciec Mnie pos\u0142a\u0142, tak i Ja was posy\u0142am\u201d (w. 21).<\/p>\n
Jezus posy\u0142a. Od samego pocz\u0105tku pragnie On, aby Ko\u015bci\u00f3\u0142 wychodzi\u0142, aby szed\u0142 do \u015bwiata. Chce, aby to czyni\u0142 tak, jak On sam tego dokona\u0142, jak On zosta\u0142 przez Ojca pos\u0142any na \u015bwiat: nie jako pot\u0119\u017cny, ale w postaci s\u0142ugi (por. Flp 2, 7), nie \u201eaby Mu s\u0142u\u017cono, lecz \u017ceby s\u0142u\u017cy\u0107\u201d (Mk 10, 45) i nie\u015b\u0107 dobr\u0105 nowin\u0119 (por. \u0141k 4, 18); podobnie te\u017c ci, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105, s\u0105 pos\u0142ani w ka\u017cdym czasie. Uderzaj\u0105cy kontrast: podczas gdy uczniowie zamykali drzwi ze strachu, Jezus posy\u0142a ich na misj\u0119; chce, aby otworzyli drzwi i wyszli szerzy\u0107 z moc\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego przebaczenie i pok\u00f3j Bo\u017cy.<\/p>\n
To wezwanie skierowane jest tak\u017ce do nas. Jak\u017ce nie us\u0142ysze\u0107 tu echa wielkiej zach\u0119ty \u015bwi\u0119tego Jana Paw\u0142a II: \u201eOtw\u00f3rzcie drzwi!\u201d? Jednak w naszym \u017cyciu kap\u0142an\u00f3w i os\u00f3b konsekrowanych cz\u0119sto mo\u017ce pojawi\u0107 si\u0119 pokusa, by ze strachu lub wygody pozosta\u0107 troch\u0119 zamkni\u0119tymi w nas samych i w naszych \u015brodowiskach. Jezus jednak wskazuje drog\u0119 tylko w jednym kierunku: wyj\u015b\u0107 z naszych ogranicze\u0144. To podr\u00f3\u017c bez biletu powrotnego. Chodzi o to, by dokona\u0107 wyj\u015bcia z naszego \u201eja\u201d, aby straci\u0107 swoje \u017cycie dla Niego (por. Mk 8, 35), id\u0105c drog\u0105 daru z samego siebie. Z drugiej strony, Jezus nie lubi dr\u00f3g przemierzanych po\u0142owicznie, przymkni\u0119tych drzwi, podw\u00f3jnego \u017cycia. Wymaga, by wyruszy\u0107 w drog\u0119 bez obci\u0105\u017ce\u0144, wyj\u015b\u0107 rezygnuj\u0105c ze swoich zabezpiecze\u0144, mocni jedynie w Nim.<\/p>\n
Innymi s\u0142owy, \u017cycie Jego najbli\u017cszych uczni\u00f3w, do kt\u00f3rych grona jeste\u015bmy powo\u0142ani, sk\u0142ada si\u0119 z konkretnej mi\u0142o\u015bci, czyli s\u0142u\u017cby i dyspozycyjno\u015bci; jest to \u017cycie, gdzie nie ma przestrzeni zamkni\u0119tych i w\u0142asno\u015bci prywatnych, dla w\u0142asnej wygody. Ten, kto postanowi\u0142 upodobni\u0107 ca\u0142e swoje \u017cycie do Jezusa, nie wybiera ju\u017c swoich w\u0142asnych miejsc, ale idzie tam, gdzie zosta\u0142 pos\u0142any; got\u00f3w odpowiedzie\u0107 Temu, Kt\u00f3ry go wzywa, nie wybiera ju\u017c nawet czasu dla siebie. Dom, w kt\u00f3rym mieszka, nie nale\u017cy do niego, poniewa\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 i \u015bwiat s\u0105 otwartymi miejscami jego misji. Jego skarbem jest wprowadza\u0107 Pana w \u015brodek \u017cycia, nie szukaj\u0105c innego skarbu dla siebie. W ten spos\u00f3b unika sytuacji samozadowolenia, kt\u00f3re postawi\u0142y by go w centrum, nie staje na chwiejnych postumentach pot\u0119g \u015bwiatowych, ani nie opiera si\u0119 na wygodach, kt\u00f3re os\u0142abiaj\u0105 ewangelizacj\u0119; nie marnuje czasu na planowaniu bezpiecznej i zasobnej przysz\u0142o\u015bci, aby unikn\u0105\u0107 ryzyka stania si\u0119 odizolowanym i skrytym, zamkni\u0119tym w ciasnych murach egoizmu bez nadziei i rado\u015bci. Zadowolony w Panu, nie zadowala si\u0119 \u017cyciem przeci\u0119tnym, ale p\u0142onie pragnieniem \u015bwiadczenia i dotarcia do innych; lubi ryzyko i wychodzi, nie ograniczony drogami ju\u017c wytyczonymi, lecz otwarty i wierny trasom wskazanym przez Ducha \u015awi\u0119tego: przeciwny wegetacji, uradowany z ewangelizacji.<\/p>\n
Po drugie w dzisiejszej Ewangelii, pojawia si\u0119 posta\u0107 jedynego ucznia nazwanego z imienia \u2013 Tomasza. W swoim w\u0105tpieniu i pragnieniu zrozumienia ucze\u0144 ten, r\u00f3wnie\u017c do\u015b\u0107 uparty, jest troch\u0119 do nas podobny i \u017cywimy do niego sympati\u0119. Nie wiedz\u0105c o tym, sprawia nam wielki dar: przybli\u017ca nas do Boga, bo B\u00f3g nie ukrywa si\u0119 wobec tego, kto Go szuka. Jezus ukazuje jemu swoje chwalebne rany, ka\u017ce mu dotkn\u0105\u0107 niesko\u0144czonej czu\u0142o\u015bci Boga, \u017cywych znak\u00f3w tego, jak wiele wycierpia\u0142 z powodu mi\u0142o\u015bci do ludzi.<\/p>\n
Dla nas, uczni\u00f3w, bardzo wa\u017cne jest umieszczenie naszego cz\u0142owiecze\u0144stwa w kontakcie z cia\u0142em Pana, czyli zaniesienie Mu z ufno\u015bci\u0105 i pe\u0142n\u0105 szczero\u015bci\u0105, a\u017c do ko\u0144ca, tego czym jeste\u015bmy. Jezus, jak powiedzia\u0142 siostrze Faustynie, cieszy si\u0119, gdy m\u00f3wimy Mu o wszystkim, nie nu\u017cy si\u0119 wydarzeniami naszego \u017cycia, kt\u00f3re ju\u017c zna, oczekuje, \u017ce b\u0119dziemy si\u0119 nimi dzieli\u0107, a nawet opisem naszych dni (por. Dzienniczek, 6.09.1937). W ten spos\u00f3b poszukuje si\u0119 Boga w takiej modlitwie, kt\u00f3ra by\u0142aby przejrzysta i nie zapomina\u0142a o wyznaniu i zawierzeniu bied, trud\u00f3w i przeciwie\u0144stw. Serce Jezusa zdobywa si\u0119 szczerym otwarciem, sercem, kt\u00f3re potrafi rozpozna\u0107 i op\u0142akiwa\u0107 swoje s\u0142abo\u015bci, z ufno\u015bci\u0105, \u017ce w\u0142a\u015bnie tam dzia\u0142a\u0107 b\u0119dzie Bo\u017ce mi\u0142osierdzie. Czego Jezus od nas oczekuje? Pragnie On serc naprawd\u0119 konsekrowanych, kt\u00f3re \u017cyj\u0105 przebaczeniem otrzymanym od Niego, aby je przelewa\u0107 ze wsp\u00f3\u0142czuciem na braci. Jezus poszukuje serc otwartych i delikatnych wobec s\u0142abych \u2013 w \u017cadnym wypadku surowych; serc uleg\u0142ych i przejrzystych, kt\u00f3re nie udaj\u0105 wobec tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 w Ko\u015bciele zadanie wskazywania drogi. Ucze\u0144 nie waha si\u0119 stawia\u0107 sobie pyta\u0144, ma odwag\u0119 prze\u017cywania w\u0105tpliwo\u015bci i zanoszenia ich Panu, formatorom i prze\u0142o\u017conym, bez kalkulacji i pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci. Wierny ucze\u0144 dokonuje czujnego i nieustannego rozeznania, wiedz\u0105c, \u017ce serce trzeba wychowywa\u0107 ka\u017cdego dnia, pocz\u0105wszy od uczu\u0107, aby unikn\u0105\u0107 wszelkiej dwulicowo\u015bci w postawach i w \u017cyciu.<\/p>\n
Aposto\u0142 Tomasz, pod koniec swego \u017carliwego poszukiwania nie tylko uwierzy\u0142 w zmartwychwstanie, ale znalaz\u0142 w Jezusie ca\u0142y sens swego \u017cycia, odnalaz\u0142 w Nim swego Pana; powiedzia\u0142 Mu: \u201ePan m\u00f3j i B\u00f3g m\u00f3j\u201d (w. 28). Warto, aby\u015bmy codziennie modlili si\u0119 tymi wspania\u0142ymi s\u0142owami, kt\u00f3rymi mo\u017cemy Mu powiedzie\u0107: Jeste\u015b moim jedynym dobrym, drog\u0105 mojego pielgrzymowania, sercem mojego \u017cycia, wszystkim.<\/p>\n
W ostatnim wersie, kt\u00f3ry us\u0142yszeli\u015bmy, mowa jest o ksi\u0119dze: chodzi o Ewangeli\u0119, w kt\u00f3rej nie opisano wielu innych znak\u00f3w dokonanych przez Jezusa (w. 30). Mo\u017cemy zrozumie\u0107, \u017ce po wielkim znaku Jego mi\u0142osierdzia, nie trzeba by\u0142o dodawa\u0107 ju\u017c innego. Istnieje jednak pewne wyzwanie, jest miejsce na znaki dokonane przez nas, kt\u00f3rzy otrzymali\u015bmy Ducha mi\u0142o\u015bci i jeste\u015bmy powo\u0142ani do szerzenia mi\u0142osierdzia. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce Ewangelia, \u017cywa ksi\u0119ga Bo\u017cego mi\u0142osierdzia, kt\u00f3r\u0105 trzeba nieustannie czyta\u0107 i odczytywa\u0107 na nowo, ma wci\u0105\u017c na ko\u0144cu bia\u0142e karty: pozostaje ksi\u0119g\u0105 otwart\u0105, do kt\u00f3rej pisania jeste\u015bmy powo\u0142ani \u2013 tym samym stylem, to znaczy wype\u0142niaj\u0105c dzie\u0142a mi\u0142osierdzia. Pytam was: jak wygl\u0105daj\u0105 karty ksi\u0119gi ka\u017cdego z was? Czy s\u0105 codziennie zapisywane? Czy s\u0105 troch\u0119 zapisywane, a troch\u0119 nie? Czy mo\u017ce s\u0105 puste? Niech nam w tym pomo\u017ce Matka Bo\u017ca: Ona, kt\u00f3ra w pe\u0142ni przyj\u0119\u0142a S\u0142owo Bo\u017ce w \u017cyciu (por. \u0141k 8, 20-21), niech da nam \u0142ask\u0119 bycia \u017cyj\u0105cymi pisarzami Ewangelii; niech nasza Matka Mi\u0142osierdzia uczy nas troszczy\u0107 si\u0119 konkretnie o rany Jezusa w naszych potrzebuj\u0105cych braciach i siostrach, zar\u00f3wno bliskich jak i dalekich, chorego i migranta, poniewa\u017c s\u0142u\u017c\u0105c cierpi\u0105cym oddajemy cze\u015b\u0107 cia\u0142u Chrystusa. Niech Maryja Panna pomaga nam po\u015bwi\u0119ca\u0107 si\u0119 a\u017c do ko\u0144ca na rzecz dobra powierzonych nam wiernych i nie\u015b\u0107 brzemiona jedni drugich, jak prawdziwi bracia i siostry we wsp\u00f3lnocie Ko\u015bcio\u0142a, naszej \u015bwi\u0119tej Matki.<\/p>\n
Drodzy bracia i siostry, ka\u017cdy z nas nosi w g\u0142\u0119bi serca najbardziej osobist\u0105 kart\u0119 ksi\u0119gi mi\u0142osierdzia Boga: jest to historia naszego powo\u0142ania, g\u0142os mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra poci\u0105gn\u0119\u0142a i zmieni\u0142a nasze \u017cycie, prowadz\u0105c nas do porzucenia wszystkiego na Jego s\u0142owo i p\u00f3j\u015bcia za Nim (por. \u0141k 5, 11). O\u017cywmy dzi\u015b z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 pami\u0119\u0107 o Jego wezwaniu, silniejszym ni\u017c jakikolwiek op\u00f3r i trud. Kontynuuj\u0105c celebracj\u0119 eucharystyczn\u0105, centrum naszego \u017cycia, dzi\u0119kujmy Panu, bo wszed\u0142 w nasze zamkni\u0119te drzwi ze swoim mi\u0142osierdziem; bo, podobnie jak Tomasza, wezwa\u0142 nas po imieniu; bo daje nam \u0142ask\u0119 dalszego pisania Jego Ewangelii mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n
Za: www.radiomaryja.pl<\/p>\n